Uzupełnienie 1: Wymowa

Znakiem ’ oznaczono głoskę przypominającą nieco półotwartą głoskę podniebienno-krtaniową (będącą czymś pomiędzy „j” a „h”; „j” staje się tu ekwiwalentem samogłoski „i” o długim iloczasie, czyli „ī”).
Jest ona ledwo wymawialna, a fonetyczna różnica w słowie jest tak nieznaczna, że w gruncie rzeczy, można pominąć tą głoskę.
Purystów językowych informujemy jednak, że o tym, czy bliżej jej do „j”, czy do „h”, decyduje samogłoska przed nią – jeśli jest to „a”, wymawiamy ’ niczym ciche „j”, przy „e” zaś – jak pośrednik między „j” i „h”. Przed spółgłoską zawsze bliżej jej do „j”.
Jeśli nasza głoska znajduje się w sylabie akcentowanej, ma dłuższy iloczas (czyli większą „moc”; wymawiamy ją wtedy nieco dłużej).

Uzupełnienie 2: Poradnik Gramatyczny

Gramatyka:

– Język jest bardzo regularny i nie ma w nim przypadków.

– Czasowniki występują tylko w dwóch formach, a czas reguluje złożony system przedrostków.

– Tworzeniem przymiotników z rzeczowników i czasowników rządzi system prostych reguł.

– Reguły pisowni i interpunkcja z zasady występują opcjonalnie; ciężko stworzyć zdanie, które jest zupełnie niegramatyczne.

– Czasami apostrof rozdziela końcową samogłoskę (zwłaszcza czasownika), wskazując lekki przydech, który pojawia się w niektórych mandaloriańskich akcentach. Ten apostrof, nazywany beten, („westchnienie” w mando’a) może też wskazywać moment na wdech, wymowę poszczególnych wyrazów, lub opuszczoną literę.

– Kolejność słów wskazuje znaczenie, jak w języku angielskim; oznacza to w wypadku sformułowań dwuwyrazowych, najpierw używamy słowa opisywanego, potem słowa opisującego, na przykład gdy chcemy powiedzieć „lanca wojownika”, najpierw używamy słowa „wojownik”, potem słowa „lanca”, czyli verd’beviin, nie na odwrót – wtedy stworzylibyśmy słowo „lansjer”.

– Mando 'a jest przeważnie mówionym językiem, a odmiany wymowy występują w nim tak, jak w jakimkolwiek języku.

– System przedrostków wskazuje czasy. W mowie potocznej, Mandalorianie używają tylko czasu teraźniejszego, ale czasem pojawiają się prefiksy ru (przeszły) i ven (przyszły) kiedy zachodzi potrzeba kontaktu z gatunkami, które w komunikacji potrzebują jasno określonych czasów.

– Dodanie przedrostka tion zamienia zdanie twierdzące w pytanie. Prefiks ke lub k’ wskazuje zdanie rozkazujące. Używanie ke z bezokolicznikiem jest formalne, ale w potocznym użyciu czasownik gubi końcówkę -r.

– Łatwość wymowy jest zawsze kluczowym czynnikiem w określaniu które litery są opuszczane podczas tworzenia słów i ich wymawiania.

– By stworzyć przeczącą formę czasownika – lub w wielu przypadkach, rzeczownika – dodaje się przedrostek n’, nu, nu’, lub nawet ne (każdorazowo zależy od łatwości wymowy) przed całym zdaniem lub przeczącą frazą, zależnie od znaczenia. Przeczący prefiks często wskazuje przeczący rzeczownik, taki jak ne’briikase (nieszczęśliwy), a nie zaprzeczenie całego zdania.

Czasowniki:

Bezokoliczniki mają końcówki -ir, -ar, -ur, -or, lub -er. Usunięcie r zwykle ukazuje temat wyrazu.

Czasownik cuyir ( być) często nie pojawia się w zdaniu; wskazuje jego opuszczenie przez kolejność słów, jak w ni (cuyi) verd – „ja (jestem) wojownik(iem)”.

By powiedzieć „To jest dobre”, Mandalorianin często powie tylko jate – „dobre”, a nie bic (cuyi) jate – „to (jest) dobre”.

Nie ma strony biernej. Wszystkie czasowniki są czynne. W razie konieczności, strona bierna jest kształtowana przez stosowny przymiotnik i – gdy wymawiane w całości – czasownik cuyir.

Podsumowanie form czasownika (za pomocą jurir, czyli „nosić”):

Ni juri kad – Noszę szablę.
Nu’ni juri kad – Nie noszę szabli.
Ni ven juri kad – Będę nosił szablę.
Ni nu’ven juri kad – Nie będę nosił szabli.
Ni ru juri kad – Nosiłem szablę.
Tion jurir kad? – Będziesz nosić szablę?
Ke jurir kad – Noś tę szablę! (formalnie)
Ke’nu jurir kad – Odłóż tę szablę! (dosłownie: “nie noś tej szabli!”)

Rzeczowniki:

Rzeczowniki (np. określenia zawodu czy statusu) są takie same dla mężczyzn i kobiet. Płeć wynika zazwyczaj z kontekstu; gdy tak się nie dzieje, używa się przymiotników jagyc (męski) lub dalyc (żeński).
Nie ma potrzeby, by orzeczenia zgadzały się z podmiotami – jest jedna forma.
Nieokreślony rodzajnik eyn, (jakiś – jak angielskie „a”/„an”) jest niemal zawsze opuszczony oprócz sytuacji, gdy potrzebny jest dla nacisk na jego nieokreśloność; analogicznie opuszcza się określony rodzjnik te, lub bardziej haar (ten – jak angielskie „the”).
Liczby mnogie są kształtowane przez dodawanie -e. To e zawsze jest wymawiane jako „ej”.

Zaimki:

Tak, jak rzeczowniki, zaimki nie mają rodzaju. Zaimki dzierżawcze to gar, kaysh i val.

PRZYMIOTNIKI I PRZYSŁÓWKI:
Przymiotniki i przysłówki powstają po dodaniu końcówki -la lub -yc (wymawiany „isz”), zależnie od łatwości wymowy. Przymiotniki występują tylko w jednej formie. Przysłówek jest dokładnie taki sam jak przymiotnik.
Stopnie wyższe i stopnie najwyższe zazwyczaj tworzy się z przymiotników z końcówką -shy’a dla wyższego lub -ne dla stopnia najwyższego.

Uzupełnienie 3: Poprawione błędy Karen Traviss

W oryginalnym słowniku umieszczonym na stronie Karen Traviss znajdują się pewne błędy natury technicznej, które – kierując się zdrowym rozsądkiem – postanowiliśmy w powyższym słowniku skorygować. Dla jasności, poniżej rozpiska co zostało zmienione i dlaczego:

ara’nov (a-RA-now) przeszkoda, obrona, blokada
ara’novor (A-ra-NO-wor) zbliżać się, stać na drodze, blokować

W oryginalnym pliku jest ara’novor ah-RAH-nov i ara’novor AH-rah-NO-vor, co także wskazuje na pomyłkę^

baar (bar) ciało
baar’ur (BAR-ur) medyk, lekarz
W oryginalnej wersji oba słowa mają tak samo zapisaną wymowę: baar BAR-oor, baar’ur BAR-oor, podczas gdy samo słowo wskazuje że wymowa pierwszego powinna być bez 'oor’.

tomyc (TO’-misz) wspólnota
tom’yc (TO’-misz) mający połączone siły, w sojuszu
W oryginale: tomyc TOH-meesh i tom’yc TPH-meesh, 'tph’ to dość ewidentna literówka.