Tradycja nakazywała, by każdy, kto pragnął być uznany za Mandalorianina, przestrzegał tych wytycznych i kierował się nimi w codziennym życiu. Mandalorianie, którzy nie przestrzegali Resol’nare, byli uważani za dar’manda – osoby nieświadome swojego mandaloriańskiego dziedzictwa i pozbawione mandaloriańskiej duszy. Status dar’manda budził powszechny strach w społeczeństwie mandaloriańskim, ponieważ panowało przekonanie, że oznacza on brak duszy i nie ma dla takich osób miejsca w Manda, mandaloriańskim życiu pozagrobowym.

   Przed wojnami mandaloriańskimi i w ich trakcie wszystkich nie-Mandalorian uznawano od urodzenia za dar’manda i pozbawionych duszy, dopóki nie dołączyli do Mandalorian i nie zaczęli żyć zgodnie z Resol’nare. Grupy pojmanych osób często były przymusowo wtajemniczane w kulturę mandaloriańską i zmuszane do przysięgi na Resol’nare – za ich zgodą lub bez niej – pod groźbą śmierci. Taki fanatyzm z czasem osłabł, gdy Mandalorianie stali się społeczeństwem mniej religijnym, a bardziej świeckim.

   Mandaloriańskie dzieci uczyły się rymowanki, która pomagała im przyswoić zasady Resol’nare, a ich rodzice wyjaśniali im kulturowe znaczenie każdej z nich w miarę jak dorastały.