Tiktok Facebook Instagram Youtube

SPOŁECZNOŚĆ

Newsy

O nas

Członkowie

M'Y w akcji

Historia organizacji

Regulamin

Kontakt

Dołącz do nas!

BIBLIOTEKA

Mando Encyklopedia

Tworzenie zbroi

Słownik Mando'a

Pieśni Mandaloriańskie

TWÓRCZOŚĆ

Twórczość artystyczna

Copyright i polityka prywatności

Tiktok Facebook Instagram Youtube

Cassus Fett

” Wojownik nie wie nic o poddaniu się. „
―Mandalore Niezłomny

Cassus Fett był mandaloriańskim marszałkiem polowym (org. Mandalorian Field Marshal), który żył w czasach wojen mandaloriańskich. Fett był adiutantem Mand’alora Ostatecznego, przywódcy Mandalorian i miał ogromny wpływ na całe społeczeństwo Mandalorian.

Fett przewodził rozwojowi ruchu Neo-Krzyżowców, sekty społeczeństwa Mandalorian o bardziej zdyscyplinowanej strukturze i znormalizowanych zbrojach niż dotychczas dominujący Mandaloriańscy Krzyżowcy. Przejmując kontrolę nad klanami i zapewniając sposób na przekształcanie podbitych kultur w Neo-Krzyżowców, Fett przekształcił Mandalorian w machinę wojenną, której celem był podbój galaktyki.

Na Zewnętrznych Rubieżach Fett starł się z siłami Republiki Galaktycznej w serii bitew, w tym masakrze Katarów, która doprowadziła do ich niemal całkowitego unicestwienia jako gatunku na planecie Katar. Zorganizował szereg drobnych starć na skraju przestrzeni Republiki, aby określić jej siłę, zanim w 3963 BBY rozpoczął pełną inwazję na przestrzeń Republiki na trzech frontach.

Fett był obecny podczas wstępnej bitwy o Vanquo, dowodził oblężeniem Taris i ostatecznym podbojem tej planety, planował inwazję na planetę Alderaan i zabił kapitana okrętu flagowego Republiki w bitwie o Gromadę Jagi. Po tym, jak stał się najbardziej poszukiwanym człowiekiem w galaktyce, uznano go za zmarłego w czasie Wojny Domowej Jedi. Wiele lat później dwóch innych członków jego klanu, Jango i Boba Fett, dorównało dziedzictwu klanu swoimi umiejętnościami.

Biografia

Droga do władzy

Pochodzenie Cassusa Fetta było w galaktyce w dużej mierze nieznane; Wywiad Republiki nie wiedział, skąd pochodził, a nawet niewielu jego współbraci Mandalorian o tym wiedziało, choć wiadomo było, że był człowiekiem. Po zakończeniu Wielkiej Wojny Sithów i pokonaniu Mandalorian, nowy Mandalor doszedł do władzy, nazwany Mandalore the Ultimate (Mandalor Ostateczny). Mandalor, dążąc do redefinicji tożsamości Mandalorian, zwołał grupę utalentowanych doradców o umiejętnościach wykraczających poza walkę i wojnę, wśród nich Fetta. Fett został adiutantem Mandalora i czołowym strategiem; miał ogromny wpływ zarówno na polu bitwy, jak i poza nim. Pomógł przekształcić zdezorganizowany tłum Mandalorian w sprawną, zdyscyplinowaną organizację.

Podczas gdy Mandalorianie przed Fettem po prostu podbijali światy, nie włączając ich do kręgu kultury mandaloriańskiej, Fett dostrzegł potrzebę wykorzystania tych podbojów na swoją korzyść. On i Mandalor Ostateczny zwrócili uwagę na kult, który narodził się wśród Mandalorian. Grupa ta, znana jako Neo-Krzyżowcy, zamieszkiwała planetę Mandalore; zerwali z mandaloriańską tradycją, nosząc identyczne zbroje i mając nieortodoksyjny łańcuch dowodzenia oraz system podziału pracy. Fett przekonał Mandalorian do przyjęcia ich ideałów, a obaj Mandalorianie wspierali ten ruch. Chociaż Mandalore zadekretował powszechne stosowanie systemu Neo-Krzyżowców, to Fett go wdrożył. Fett przekształcił drobny system organizacyjny kultów Neo-Krzyżowców w taki, który mógł być stosowany na szeroką skalę, i włączył Neo-Krzyżowców do klanów, aby szerzyć ich ideały. Fett wierzył, że podobne mundury mogą pomóc w sprawowaniu władzy nad Mandalorianami, którzy w dużej mierze wymykali się spod kontroli. Argumentował również, że zbroje noszone przez Neo-Krzyżowców powinny być oznaczone kolorami według rangi, aby nowi rekruci mogli dostrzec, gdzie leży władza. Podczas gdy najniżsi rangą nosili niebieskie zbroje, najwyżsi doradcy Mandalory nosili złote, a Fett był jednym z pierwszych, którzy założyli zbroje na znak, że wszyscy Mandalorianie, niezależnie od statusu, powinni wyzbyć się swojego indywidualizmu. Przed inwazją na Republikę Galaktyczną, system Fetta, polegający na przekształcaniu podbitych kultur w nowych Mandalorian, już istniał.

Nie odbyło się jednak bez sprzeciwu wśród Mandalorian, którzy uważali takich jak Demagol i Pulsipher, kohortę Demagola, za swoich rywali. Demagol, mandaloriański naukowiec, był kolejnym z tych, których Mandalore włączył do swojego kręgu doradców, a Fett uważał go za rywala w walce o względy Mandalore. Demagol zirytował Fetta odmową noszenia zbroi Neo-Krzyżowca.

Początki wojny

W latach poprzedzających początek Wojen Mandaloriańskich, ale przed inwazją Mandalorianów na Republikę, Mandalorianie byli aktywną siłą w światach Zewnętrznych Rubieży. Fett podbił w tym czasie wiele niezrównanych światów, zyskując reputację mistrza dowodzenia wojskowego. W 3976 roku BBY Fett poprowadził atak na planetę Cathar, który zdewastował ten świat, próbując ukarać rodzimych katarów za przeciwstawienie się Mandalorianom w walkach z przeszłości.
Prowadząc armię wojowników na droidach bojowych Bazyliszek, Fett doprowadził Katarów do niemal wyginięcia. Pokonani pozostali Katarzy zostali zebrani i wpędzeni do morza planety. Gdy Fett przygotowywał się do ich egzekucji, samotny Mandalorianin stanął u boku Katarów, błagając Fetta, aby ich oszczędził. Fett nie ustępował, a jego statki rzuciły ogień na Katarów i samotnego wojownika. Rzeź była tak wielka, że Ci, którzy pozostali, przez lata bali się o niej mówić. Republika zatuszowała to, obawiając się, że wiedza o ataku zdestabilizuje odbudowę po wojnie Sithów. Masakra Catharu pozostawało tajemnicą przez kilkanaście lat.

Krótko przed inwazją na samą Republikę, Fett pomógł zaprojektować fałszywą wojnę, krótkie starcie z siłami Republiki na Zewnętrznych Rubieżach. Polegało to na udawaniu słabości, dopóki nie została określona siła Marynarki Wojennej Republiki, odrodzonej po wojnie Sithów. Fett sformułował także następną część Mandaloriańskiego planu wojskowego: inwazję na Republikę na trzech frontach, znaną jako Szturm.
Atak ten, rozpoczęty w 3964 BBY, wykorzystał niedawne zamieszanie, w jakie wpadła Republika, wraz z morderstwem czterech Padawanów Jedi na Taris i ucieczką Zayne’a Carricka – Jedi fałszywie oskarżonego o zbrodnię. Planeta Vanquo była jednym z celów Mandalorian, a jego celem było odciągnięcie sił Republiki i utorowanie drogi do ataku na ważną planetę Taris. Fett i Mandalore monitorowali inwazję ze statku flagowego Mandalore, obserwując postęp ataku na Vanquo, przygotowując się do ataku na Taris. Fett kazał ustawić ekran orbitalny wokół Vanquo, tak aby główne siły ataku mogły zaatakować główne osady po dziennej stronie świata, podczas gdy oddziały uderzeniowe wylądowały po nocnej stronie, aby zniszczyć tamtejsze obozy górnicze. Zanim Republika zdążyła się obronić, Fett i Mandalorianie zajęli kilka światów.

Podobnie jak to zrobił z organizacją Mandalorian, Fett dokonał także przeglądu mandaloriańskiej produkcji wojskowej. Założył Kuźnie Wojenne w pobliżu miejsc postoju Neo-Krzyżowców na Jebble, Tarnith i innych światach. Szybko przystępując do służby, zapewnili Mandalorianom zbroję i broń potrzebną nowym rekrutom.

Inwazja na Taris

W 3963 BBY rozpoczął się atak na Taris. Kiedy obronna linia Republiki Jebble-Vanquo-Tarnith wpadła w ręce Mandalorian, admirał Jimas Veltraa zreformował swoje siły wokół Taris. Ostatecznie zostały one jednak zniszczone, a Mandalorianie rozpoczęli oblężenie planety. Wraz z napływem statków Mandalorian na orbitę wokół Taris, wzmacniając atak bombardowaniem planety, przez co wielokrotne próby przełamania oblężenia przez tarisiańskie myśliwce obrony planetarnej kończyły się niepowodzeniem. Mandalorianie byli zajęci również na innych frontach. Zniszczyli planetę Serroco w ataku zorganizowanym przez Fetta. Kiedy doniesiono o śmierci Demagola na Stacji Badawczej Flashpoint Stellar – faktycznie pojmanego przez Republikę – wpływy Fetta wzrosły. Mandalorianie osobiście wysłali Fetta na Taris, aby pomógł w oblężeniu i zapewnił wsparcie logistyczne podboju planety o takiej skali. Doświadczenie to pomogło im w ostatecznej inwazji na Coruscant, w której Fett zamierzał wziąć udział.

W końcu nadszedł czas na zajęcie planety. Mandalorianie zaczęli lądować ze swoimi żołnierzami w regionach polarnych Taris, a następnie w regionach równikowych, co ostatecznie doprowadziło do inwazji na całą planetę. Z tym, co tarisiański reporter nazwał „makabryczną skutecznością”, Fett poprowadził swoje wojska, pieszo lub za pomocą droidów bojowych Bazyliszków, do zajęcia Górnego Miasta. Gangi desantowe krótko strzelały do ​​Mandalorian, po czym wycofały się do ukrycia, a wkrótce nawet media zostały przerwane, gdy podbój ogarnął planetę. Po zapewnieniu sobie zwycięstwa Mandalorian nad planetą, Fett ogłosił to całemu światu na pokładzie Taris Holofeed. Oznajmiając mieszkańcom Taris, że Republika ich zawiodła, Fett uwolnił ich od lojalności wobec Republiki i Najwyższego Kanclerza. Podobnie jak miało to miejsce na wielu innych planetach, Fett dał mieszkańcom Taris wybór między dołączeniem do Neo-Krzyżowców a pracą w ich fabrykach jako de facto niewolnicy. Obiecując ostatecznie śmierć tym, którzy zdradzą Mandalorian, Fett dezaktywował Holofeed.

W miarę jak trwało oblężenie Taris, Fett dostrzegł chaos, jaki zapanował wśród statków sił inwazyjnych, przejętych pojazdów oraz statków próbujących uciec. Jego własne oddziały wchodziły sobie w drogę, co czasami powodowało utratę ważnego sprzętu. Mogło to spowolnić Mandalorian na miesiące. Jednak Fett ze swojej kwatery głównej w dawnej Wieży Jedi kierował ruchem na planecie i wokół niej.
Jednocześnie z powodzeniem prowadził wojnę z Ruchem Oporu Taris.Podczas gdy Dolne Miasto Taris było wciąż podbijane, Fett nakazał, aby miejskie korytarze powietrzne były wolne dla statków desantowych, a te nad planetą osobiście kierował do ich miejsc przeznaczenia.

Kiedy wieść o kwaterze głównej Fetta w Wieży dotarła do Ruchu Oporu, postanowili go zabić. Planowali zdetonować szereg ładunków wybuchowych w fundamentach budynku, ale aby mieć pewność, że Fett będzie tam w momencie ataku, postanowili najpierw przeprowadzić zwiad do Wieży. Tymczasem Fett badał umocnienia Ruchu Oporu w Dolnym Mieście i zorientował się, gdzie się ukrywają. Wyciągnął swoich ludzi z Wieży i ruszył do ataku na bazę Ruchu Oporu, uniemożliwiając zespołowi infiltracyjnemu Ruchu Oporu wykonanie misji. Mimo to zniszczyli Wieżę, ale reszta sił Ruchu Oporu została zmuszona do odwrotu i wycofania się do Podmiasta Taris.

Krótko po inwazji na Taris, Republika rozpoczęła nadawanie propagandy na częstotliwościach Mandalorian, próbując obniżyć morale i wpłynąć na konwertytów Neo-Krzyżowców. Fett skontaktował się z mandaloriańskim oficerem Koblus Sornellą, aby omówić transmisje i wszelkie potencjalne informacje w nich zawarte. Gdy Mandalorianie przygotowywali inwazję na planetę Zongorlu z Taris, transmisje Republiki próbowały zniechęcić ich do tego doniesieniami o śmiertelnych warunkach i niebezpiecznych mieszkańcach planety, a także ogromnych statkach na rozkaz Republiki. Tymczasem Fett kazał Sornelli pracować nad stworzeniem mobilnej stacji sygnałowej dla floty inwazyjnej, aby móc się z nim komunikować po przybyciu. Sornell poinformowała Fetta o problemach, jakie transmisje powodowały w nowo zrekrutowanych szeregach; wojownicy rozproszeni przez nie mieli kilka wypadków, niektóre z nich śmiertelne. Kiedy Sornell i flota w końcu najechali Zongorlu, odkryli, że transmisje były farsą; Świat był umiarkowany, jego rodzimym gatunkiem była roślina osiadła, ogromne statki nie istniały, a transmisje pochodziły z maleńkiej stacji nadawczej na planecie. Sornell przekazała Fettowi swoje odkrycia, a Fett nakazał jej utrzymać stację przez tydzień, znacznie krócej niż planowano. Chociaż transmisja ustała po inwazji, wkrótce ją wznowili, tym razem oferując Mandalorianom układ: w zamian za pokój Republika miała im przekazać część podatków z planet, które najechali. Sornell odpowiedziała im odmową, a Fett wkrótce się z nią skontaktował, ganiąc ją za brak oczekiwania. Sornell broniła swojej decyzji.

Plaga Jebble’a

Po bitwie z Ruchem Oporu Fett przejął kilka transportowców wojskowych i udał się na Jebble – kontrolowaną przez Mandalorian lodową planetę, służącą jako baza wypadową, gdzie schwytani przestępcy byli szkoleni do szeregów Neo-Krzyżowców. Z pomocą tych nowych żołnierzy planował przeprowadzić inwazję na Alderaan, świat z Rdzenia, położony głęboko w przestrzeni Republiki. Zanim jednak Fett zdążył tam dotrzeć, Pulsipher —, kolejny z jego mandaloriańskich rywali — dotarł na Jebble samodzielnie, niosąc ze sobą skarb znaleziony w Podmieście Taris: Talizman Muura, potężny artefakt Mocy. Kiedy go założył, Pulsipher przypadkowo wyzwolił plagę, która zamieniała ofiary w Rakghule. Wkrótce szeregi Mandalorian stacjonujących na Jebble zaczęły przekształcać się w te bestie.

W międzyczasie zbiegły Jedi, Zayne Carrick, przedostał się potajemnie na pokład transportowca Pulsiphera i znalazł się na Jebble. Po ucieczce przed falami Mandalorian i Rakghuli, Carrick odnalazł stację łączności i skontaktował się z zbliżającą się flotą mandaloriańską. Ostrzegł Fetta, że wybuchła epidemia, i poradził mu, by nie lądował, ale Fett, wiedząc, że Carrick był zamieszany w próbę zamachu, podchodził do tego sceptycznie. W międzyczasie Pulsipher, dzięki Talizmanowi, przejął kontrolę nad Rakghoulami; zamierzał dać Fettowi nauczkę, atakując transportowce lądujące na planecie, a stamtąd rozszerzyć swoje wpływy na całą galaktykę. Pulsipher jednak zginął, a Carrick zdołał uciec z planety, gdy na ratunek przybyli jego przyjaciele. Fett przybył w momencie, gdy Carrick opuszczał planetę i przekonany o szczerości Jedi, zniszczył powierzchnię planety za pomocą rakiet. Następnie skontaktował się z Carrickiem i oświadczył, że jest mu wdzięczny. 

Wojna totalna

W tym samym roku wyszła na jaw prawda o Catharze. Charyzmatyczny Jedi znany jako Revanchista sprowadził Jedi na Cathar w poszukiwaniu odpowiedzi. Po odnalezieniu maski samotnego Mandalorianina, który stanął przeciwko Cassusowi Fettowi, zgromadzeni Jedi mieli wizję masakry dokonanej przez Fetta. Poruszeni losem mieszkańców Catharu, Jedi pod wodzą Revana i jego przyjaciela Malaka natychmiast włączyli się do wojny przeciwko Mandalorianom. 

Niedługo potem Zayne Carrick, poszukujący handlarza niewolnikami Dace’a Golliarda – a za jego pośrednictwem Demagola, który w rzeczywistości wciąż żył – poprosił swojego rodaka, Mandalorianina Rohlana Dyre’a, którego Mandalorianie również uznali za zmarłego, o skontaktowanie się z Fettem. Carrick liczył na to, że Fett będzie chciał spłacić swój dług wobec niego oraz na jego niechęć do Demagola, więc wraz z Fettem zaplanowali fałszywy atak Mandalorian na kopalnię na asteroidzie w pobliżu układu Ithor. Podczas gdy Carrick anonimowo skontaktował się z Ministerstwem Obrony Republiki, aby poinformować je o „ataku”, Fett i Mandalorianie wysłali niezaszyfrowaną wiadomość, którą miał przechwycić Golliard. Fett i jego flota dotarli do pola asteroid zgodnie z planem, stając twarzą w twarz z admirałem Saulem Karathem z Republiki, podczas gdy Golliard, spodziewając się bitwy, czekał w ukryciu w pobliżu. Gdy Fett i Mandalorianie zbliżyli się do floty Karatha, a ten przygotowywał się do walki, Mandalorianie nagle skoczyli w nadprzestrzeń, pozostawiając Golliarda na łasce Republiki i Carricka. Po starciu Fett skontaktował się z Carrickiem, aby poinformować go, że dług Mandalorian został spłacony. Nakazał Dyre’owi zachować w tajemnicy fakt, że przeżył i miał nadzieję, że grupie uda się zabić Demagola.

Fett stoczył później walkę z Revanem i Malakiem w Bitwie o Gromadę Jagi, gdzie zasłynął z zabicia kapitana okrętu flagowego Republiki. Fett stał się w końcu najbardziej poszukiwanym człowiekiem w znanej przestrzeni kosmicznej. Wojny Mandaloriańskie ostatecznie wygrała Republika, a w 3956 BBY uznano Cassusa Fetta za zmarłego.

Dziedzictwo

Fett należał do Mandaloriańskiego Klanu Fettów i miał co najmniej jednego syna. Zestaw zbroi Fetta trafił ostatecznie w ręce kupca Aduma Larpa z Dantooine, a jego ciężki pistolet blasterowy znalazł się w posiadaniu B’ree, kupca z Korporacji Czerka na Korribanie. 

Podczas mandaloriańskiej wojny domowej między koalicją Mandalorian Tra’tade a Ukrytym Łańcuchem, Durn Wynnward zastanawiał się nad wpływem Fetta na Neo-Krzyżowców i ich wzrost znaczenia pod jego przywództwem.

Osobowość i cechy charakteru

Aby wyrazić poparcie dla systemu zbroi oznaczonych kolorami, który pomógł wdrożyć, Fett nosił przez pewien czas żółtą zbroję typu Neo-Crusader, którą początkowo zakładali wyłącznie najbliżsi doradcy Mandalora Najwyższego. Fett posiadał również co najmniej jedną inną zbroję, w kolorze fioletowym. Posługiwał się modułowym ciężkim pistoletem blasterowym, bez którego rzadko go widziano. 

Fett mógł wydawać rozkazy mandaloriańskim pancernikom typu Kandosii, aby używały broni rozszczepieniowej, co miało miejsce wielokrotnie w trakcie wojny. Czasami prowadził do walki żołnierzy dosiadających droidów bojowych typu Basilisk, tak jak miało to miejsce na Catharze.

Za kulisami

Cassus Fett pojawił się po raz pierwszy w grze Gwiezdne Wojny: Rycerze Starej Republiki (org. „Star Wars: Knights of the Old Republic”), gdzie gracz może kupić jego zbroję i blaster u dwóch sprzedawców; krótkie informacje na temat Fetta zawarte są w opisach tych przedmiotów. W plikach gry znajdują się w rzeczywistości dwa przedmioty oznaczone jako „Zbroja bojowa Cassusa Fetta”, choć w grze uwzględniono tylko jeden z nich; drugi, niewykorzystany, ma inną teksturę.

Chociaż Fett po raz pierwszy faktycznie pojawił się w komiksie Rycerze Starej Republiki (org. „Knights of the Old Republic”) nr 8, przez pewien czas nie było to powszechnie wiadome, ponieważ w samym komiksie nie podano jego tożsamości. Kiedy John Jackson Miller, autor tejże serii komiksów, został zapytany, czy wspomniany Mandalorianin to właśnie Fett, stwierdził, że pozwoli, by „tekst mówił sam za siebie” i nie ujawni tej informacji nigdzie indziej. Po raz pierwszy imię Fetta pojawiło się w serii w artykule Taris Holofeed”: Edycja „Inwazja (org. „The Taris Holofeed: Invasion Edition”) w numerze 18, a po raz pierwszy powiązano je z ilustracją w kolejnym artykule Taris Holofeed Specjalne Oświadczenie (org. ,,The Taris Holofeed: Special Proclamation”) w numerze 21, w którym jako wizerunek Fetta wykorzystano kadr z numeru 8. Miller w końcu jednoznacznie potwierdził, że mandaloriańczykiem z numeru 8 był Fett, w notatkach do podręcznika Gwiezdne Wojny: Podręcznik Rycerzy Starej Republiki(org. „Star Wars: Knights of the Old Republic Handbook”) opublikowanych na swojej stronie internetowej.

W „Podręczniku” zamieszczono również profil Fetta. Zdjęcia z numeru 8 były zbyt małe, by je zamieścić, a jego postać z numeru 23 nie była jeszcze dostępna, więc mandaloriańczyk w czerwonej zbroi z numeru 20 został przemalowany na złoto, by go przedstawić. Jednak sama postać nie pojawia się w rzeczywistości w numerze 20.

Inspiracje

Miller porównał Fetta do Dartha Vadera, twierdząc, że postać tę najlepiej wykorzystać oszczędnie. Wiele pojawień się Fetta w serii ma charakter wyłącznie symboliczny – czytelnik widzi jedynie reakcje innych bohaterów na jego obecność.

Miller poświęcił sporo czasu na znalezienie odpowiedniego tonu wypowiedzi Fetta w Taris Holofeed Specjalne Oświadczenie (org. „The Taris Holofeed Special Proclamation”), w której postać ogłasza, że Mandalorianie przejmują władzę nad Taris. Podczas wakacji w Nowym Meksyku inspirację znalazł w przemówieniu generała Stephena W. Kearny’ego, który ogłosił, że Nowy Meksyk staje się częścią Stanów Zjednoczonych. Chociaż sytuacja tam była inna niż ta, o której pisał Miller, wykorzystał ją jako luźny wzór dla zwięzłości oświadczenia Fetta.

źródła